Последние публикации
Тексты постов — то, чего нет ни в одном каталоге статистики
Соңгы әманәт (хикәя)
Нурзия МИРХАЗОВА
6. (Ахыры.)
Әтисе истәлекләргә бирелгән арада, Гуля туганнарына үзенең кемлеге, шәһәргә ни өчен килүе турында сөйләп өлгергән иде инде.
Гөлшаһидә белән Гөлйөзем каршында кыен булса да, Котдус сорыйсы итте:
– Син нигә үзең генә? – диде ул Гуляга карап, Влад турында нидер ишетәсе килеп.
– Ә-ә-ә, Владны әйтәсеңме. Без аның белән дуслар гына ич. Ул армиядә. Ә мин …
– Юк, берни дә булмады... – диде ул күз яшьләрен сөртеп. Чыннан да, туган көненнән алып бүгенге көнгә кадәр җил тидерми саклаган, үстергән, сәламәтлеген ныгыткан бердәнбер якын кешесе, газиз әтисен югалтасы килми иде кызның. Маңгаена төшереп кигән башлыгын салды да, чәчләремне күр дигәндәй, куллары белән дулкынланган чәчен күпертеп куйды. – Кабат үстерәм, – диде ул әтисенең күзенә карап. – Телисең…
Чыннан да, янәшәмдә ул булганда бернинди дә куркыныч янамый. Котдус – синең көзгең!... Әйтерсең лә таш дивар!...»
– Монысы нинди язу тагын? – диде Гуля запискага төртелеп. Дәфтәрнең икенче битендә Эдуардның Любага язган соңгы язуы беркетелгән иде. Шул сүзләрне укыгач, күз аллары тагы да томанланды кызның.
– Влад, калдыр үземне генә! – диде ул еламсырап. Көтелмәгән яңалык күңелен йомшартты кызның.…
үземнең?! Мәхмүтем дә исән булыр иде... Юк шул, юк! Ничек җир күтәреп йөртәдер үземне, һич аңламыйм?
– Биттәге пычракны су белән юып була, Гөлшаһидә, күңелдәге пычракны пычак та кыра алмый, – диде Фәһимәттәй, уйларыннан арынырга теләп.
– Бер аккан су елгага һичкайчан кире кайтмый. Кирәкми, Фәһимә түти, борчымыйк йөрәкне, – диде Гөлшаһидә, карчыкның өстендәге юрганын рәтләп.
– Күңелең яхшы синең, …
Соңгы әманәт (хикәя)
Нурзия МИРХАЗОВА
5.
Хәрәкәтсез гәүдәгә җан кергәндә ирләр палатасын җыештыра иде Гөлйөзем.
Башта бармаклар селкенде, аннан күзләр ачылды. Түшәм белән дивар арасын җентекләп тикшергәннән соң, күзләр идән юучы кызны күреп алды.
– Ниһаять! – диде кыз якынын күргәндәй куанып.
– Гөлшаһидә?!
– Юк, ялгышасыз. Мин Гөлшаһидә түгел, – диде Гөлйөзем елмаеп.
– Фәрештә?!
– Юк, юк. Фәре…
Гөлйөзем нык кызганды әбине. Тәмам кәефе кырылды аның. Ничек инде, гомер бүләк иткән әниеңне шулай рәнҗетергә мөмкин? Бала никадәр бөек зат булса да, ата-ана каршында һәрвакыт бурычлы ич. Ул һичбер вакыт аннан азат ителми. Ә ата-анасының кадерен белмәгән бала?! Юк, ул бала түгел... Ул бәла...
– Үзем карармын, – диде Гөлйөзем әби утырган якка ымлап. Эш коралларын почмакка сөяп куйды да, караватка…
Әнкәсе Гөлшаһидәнең китаплар арасында күз карасыдай сакланган яшьлек елларын чагылдырган хатлары да, үз вакытында тормыш сабагын үзләштерергә ярдәм иткәндер, мөгаен. Югыйсә бергә тамаша кылган театр, нәфис фильмнар турында сәгатьләр буе фикер алышмаслар иде. Әһәмиятсез булып күренгән, игътибардан бөтенләй читләшкән нәрсәләр, ваклыклар, онытыла барган гореф-гадәтләр, йола-вакыйгалар да, борынгы әби…
– Бу – сиңа Мәхмүт абыеңнан. Соңгы бүләк! – дип, төргәккә ымлады. – Күтәреп торырга авыр булыр, менә шушында куям, үзең карарсың, – дип сөйләнә-сөйләнә, баскыч идәненә буе белән яткызып салды.
Шушы яшенә җитеп берәүдән дә бүләк күрмәгән Гөлшаһидә ни сөенергә, ни көенергә белмәде. Тәмам аптыраудан зурайган күзләре белән төргәккә карап торуын дәвам итте ул.
– Әйтергә дә онытып торам икән. Ни... М…
Соңгы әманәт (хикәя)
Нурзия МИРХАЗОВА
4.
Иртәгесен, көндәлек вакытта кибет ачылмагач, халык гөжли башлады.
– Соңга калганы юк иде. Кайда йөри бу Мәхмүт?
– Тенәген аларга килен төшәргә тиеш иде, йокыдан тормаганнардыр, – диде арадан берсе, кет-кет көлеп.
– Кит аннан! Чынлапмы? Каян белдең?
– Төн колаклы, көн күзле бит. Ишеттем.
– Мәхмүт өйләнгәнме? Менә шатлык! Килен кайсы авылныкы? – дип сүз…
– Пыяла түгел – эчендәге күренми! Тыныч су да ишкәк сындыра!
– Әнкәй, тсс, керәләр! – диде улы, бармагын иреннәре өстенә куеп.
Кунаклар юыну бүлмәсеннән чыккач, бергәләшеп табын янына утырдылар. Фәһимәттәй генә кая утырса да үз репертуарында кала бирде. Сөйкемсез сүз әйткәнче, телеңне төкереп ташла да бит. Юк, инде юк. Һаман үз киресе – кире. Каян сүзен таба диген? Җене котырта диярсең.
– Барыр җи…
